سـۆرهتا طـارق
ل مهكههێ هاتى یه خوارێ (17) ئایهته
سورة الطارق
بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ
وَالسَّمَاءِ وَالطَّارِقِ ﴿١﴾
﴿١﴾ ســویند ب وى ئــهسمانى، و وان ســتێرێت ب شهڤ دهردكهڤن.
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الطَّارِقُ ﴿٢﴾
﴿٢﴾ تو چ دزانى ئهو ستێرێت ب شهڤ دهردكهڤن چنه؟
النَّجْمُ الثَّاقِبُ﴿٣﴾
﴿٣﴾ ئهو ستـێره یا تارى یێ دسمیت و هلـدچنیت.
إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ ﴿٤﴾
﴿٤﴾ ههر كهسهكى ملیاكهتهك دگهل ، و كار و كریارێت وى دنڤیسـیت.
فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ مِمَّ خُلِقَ ﴿٥﴾
﴿٥﴾ بلا ههر كهسهك بڕێنتێ، كا ژ چ هاتی یه چێكرن.
خُلِقَ مِن مَّاءٍ دَافِقٍ ﴿٦﴾
﴿٦﴾ نێ یێ ژ ئاڤهكا ههلپڕژى (بلقه) چێـبوویى.
يَخْرُجُ مِن بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ ﴿٧﴾
﴿٧﴾ ئـهڤ ئاڤـه ژ مۆركێــت پشــتا مێــران، و ژ ههستى یێ سنگێ ژنان دزێت.
إِنَّهُ عَلَىٰ رَجْعِهِ لَقَادِرٌ ﴿٨﴾
﴿٨﴾ و خودایێ مهزن ل سـهر سـاخكرنا وى ، پشـتى مراندنێ،خودان شیانه.
يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ ﴿٩﴾
﴿٩﴾ ڕۆژا ههمى نهینى ئاشكهرا دبن.
فَمَا لَهُ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ ﴿١٠﴾
﴿١٠﴾ وێ ڕۆژێ وى مرۆڤى چو هێز و پشتهڤان نینن.
وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الرَّجْعِ ﴿١١﴾
﴿١١﴾ سـوید ب وى ئهسـمانێ خــودان بــاران، و باران داڕیژ.
وَالْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ ﴿١٢﴾
﴿١٢﴾ و ب وى ئهردێ خودان كهلش [ گل و گیا و شینكاتى دكهلێشن ].
إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ ﴿١٣﴾
﴿١٣﴾ ئهها ئهڤ قورئانه گۆتنه كا ڤهبڕه و جوداكهره [ حهقى و نهحهقى یێ ژێك جودا دكهت ].
وَمَا هُوَ بِالْهَزْلِ﴿١٤﴾
﴿١٤﴾ و ئهڤ قورئانه ڕاستىی یه، یارى تێدا نینه.
إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا ﴿١٥﴾
﴿١٥﴾ ب ڕاستى ئهوێت بێ باوهر بوویین، و باوهرى ب ڤێ قورئانێ نهئینایین،فندوفێلان دگێڕن.
وَأَكِيدُ كَيْدًا ﴿١٦﴾
﴿١٦﴾ و ئهز یێ وان د سهردا دبهم،و فندو فێلـێت وان ب سهرێ واندا دشكێنم.
فَمَهِّلِ الْكَافِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًا ﴿١٧﴾
﴿١٧﴾ ڤێجا بێهنا خۆ ل گاوران فرههـ بكه، و پیچهكا مۆلهتێ بده وان، دێ بینى كاد ێ چ ئینمه سهرێ وان.